Happy Homeless
Geen eigen dak. Wel een eigen leven.
Het verhaal
Hoe ik mijn huurhuis opzegde
en niet meer omkeek.
Sinds ik 'huisloos' ben, is werkelijk alles veranderd. Mijn werk, mijn woonplek, mijn kijk op het leven — het ging allemaal op de schop toen ik mijn huur opzegde en afscheid nam van bijna al mijn spullen. Dat deed ik overigens niet voor de lol, ik wilde financiële problemen voorkomen.
En nee, ik slaap niet onder een brug of bij het Leger des Heils. Ik pas op huizen en huisdieren van anderen. Mijn enige vaste adres? De opslagbox waar ik dierbare dingen bewaar. 😄
Ik reis van Leeuwarden naar Lesbos en van Utrecht naar Urbino. Huishoudelijke apparaten hebben geen geheimen meer voor me. Gebruiksaanwijzigingen? Alleen van de dieren en een code van een alarm of zo. Een WiFi-wachtwoord is mooi meegenomen, maar anders gebruik ik mijn eigen hotspot.
Mijn reisgezelschap bestaat uit een grote zwarte Rimowakoffer (want onverwoestbaar en met perfecte zwenkwieltjes) en een werktas. Tot grote hilariteit van vriend Bart-Jan neem ik altijd mijn eigen personenweegschaal mee. Hij lag helemaal in een deuk toen ik dat vertelde.
Mijn harige vrienden
Ik ben veel meer dan alleen maar de oppasser.
De beestjes kennen me allemaal en ik hen ook, tot in de kleinste details. Bo wandelt niet altijd even graag. Bougatsa weet niet van ophouden als het om knuffelen gaat. Ari en Lola zijn poezen die het liefst de hele dag op schoot zitten en met me meetypen op de laptop. En Tycho verstopt mijn spullen om aandacht te trekken. De Rhodesian Ridgebacks zitten stuk voor stuk in mijn hart en ik trek ze met liefde hun pyamaatjes aan.
Ik pik hun ritme direct op en vind het elke keer weer jammer om afscheid te nemen. Gelukkig weet ik dat op het volgende adres weer een ander vriendje op me zit te wachten.
Inmiddels heb ik veel vaste adressen en dat voelt elke keer als thuiskomen. Ook met de baasjes kan ik goed opschieten.
De berging-soap
Honderd keer in- en uitgeladen.
Mijn eerste berging was klein, rommelig en daardoor mega irritant. Elke keer dat ik een tas, sjaal of paar schoenen wilde wisselen, begon ik te zuchten. Iedereen in mijn omgeving wist dan: "Oh jee. Ze moet weer naar de berging."
Ik heb het ding wel honderd keer in- en uitgeladen, want hoe ik alles ook neerzette, ik moest altijd iets hebben wat nèt ergens achteraan stond.
Nu heb ik een grotere box. Alles staat overzichtelijk. Ik heb een plattegrond gemaakt zodat ik weet wat waar staat én wat er in de doos zit. Wat een opluchting is dat zeg!
Onderweg
Van Breda tot Bruinisse
en ver daarbuiten.
Verschillende outfits? Maar natuurlijk! Want ook al ben ik huisloos: ik ben dol op kleding, tassen en schoenen. Minimalistisch inpakken om een grote koffer te vermijden? Mij niet gezien.
Schakelauto of automaat? Ik rijd er zo mee weg. En als ik rijd, sluit ik een speciale verzekering af die alle eventuele schade dekt — zelfs de terugval in verzekeringspremie 🤓 Tafel dekken? Elke keer met een ander servies. Slapen? Een waterbed, een boxspring of een hoogslaper. Nooit Meer Sleur.
Wat ik nooit had verwacht? Dat er zoveel lieve mensen zijn die je willen helpen, je hoeft er alleen maar om te vragen. En dat doe ik dan ook echt, als ik hulp nodig heb. Nooit tevergeefs. De wereld is mooier dan je denkt.
Nog een mooie bijvangst? Het contact met familie en vrienden is veranderd, verdiept. Geen haastig kopje koffie meer, voortaan blijf ik een paar nachtjes slapen. Er is er veel meer tijd voor elkaar.
Dit ben ik
Lezen, koken, Italiaans leren en dieren.
Ik hou van lezen, liefst adembenemend spannend en Engelstalig. Van klassiek ballet (als toeschouwer), van gezellige avondjes organiseren en koken voor anderen. Van vreemde talen leren en ergens een tijdje wonen waar ik helemaal niemand ken, liefst in het buitenland. Ik heb een broertje dood aan fietsen en sporten. Maar wandel graag eindeloos met de hond. Spotify, streamingsdiensten en mijn e-reader zijn mijn vaste metgezellen. En mijn personenweegschaal dus!
',,Maarre ... wat is de downside van jouw manier van leven?" Je wilt niet weten hoe vaak ik die vraag krijg. Het is maar net wat je onder een downside verstaat. Ik denk altijd: je kunt nou eenmaal niet alles hebben. Dus nee, ik heb geen stamkroeg en ja, ik zoek me suf tijdens het boodschappen doen want elke Albert Heijn is anders ingedeeld. Verder kan ik niet naar een vaste sportschool gaan, maar dat deed ik toch al niet. En mijn kappers en nagelstylisten zitten verspreid door heel Nederland.
Kaartjes kopen voor een concert of voorstelling vraagt meer planning dan vroeger. Maar ik boek ze gewoon en probeer dan een oppas in de buurt te vinden. Enne ... sjouwen met die bagage, is dat geen gedoe? Ik zal niet ontkennen dat mijn koffer nogal zwaar is, waardoor ik het liefst in een trein zit zonder al te veel trapjes. Gelukkig is er bijna altijd wel een sterke man op het perron die aanbiedt om even te helpen 🙈. Ze schrikken zich vaak suf van het gewicht maar ... ze houden zich goed! 😅
Mijn zoon
Emiel staat altijd
voor me klaar.
Hij woont in Amsterdam, is 32 jaar en we hebben een geweldige band. Hij is er altijd voor me en staat volledig achter mijn manier van leven.
Dat zei hij zeven jaar geleden toen ik hem vertelde wat ik ging doen. Meer aanmoediging had ik niet nodig.
Meer lezen?
Op mijn socials en in de verhalensectie lees je wat ik onderweg zoal meemaak.
Bekijk de verhalen →