Voor Vijftig+ Magazine interviewde ik directeur Kees Veldboer van Stichting Ambulance Wens over het vervullen van laatste wensen van terminaal zieke mensen.
De stichting vervulde onlangs haar 25.000ste wens. Directeur Kees Veldboer, zoon van de oprichter, vertelt: “We zijn ooit in 2007 bij ons thuis begonnen, aan de keukentafel. We hadden nooit verwacht dat we zoveel mensen zouden kunnen helpen.” Trots is hij zeker, maar ‘het vieren’ voelt dubbel. “Achter elke wens zit ook iemand die is overleden, families die verdriet hebben.”
Soms is naar huis gaan niet meer vanzelfsprekend
De stichting vervult wensen van mensen die terminaal ziek zijn. Die gaan maar zelden om grote dingen, veel meer om nog eens samen te zijn met geliefden buiten het ziekenhuis of de hospice.
“Gezonde mensen hebben vaak grote wensen, maar als je ziek bent verandert dat. Dan kan het zo ogenschijnlijk simpel zijn als een bezoek aan het strand, of een voetbalwedstrijd.”
Nog even naar huis
Kees vertelt over een vriendin van hem.
“Ze werd in het ziekenhuis opgenomen en kreeg al snel te horen dat ze niets meer voor haar konden doen. Naar huis gaan zat er niet meer in, wel naar een hospice. Toen hebben we gezorgd dat ze toch nog een paar uur naar huis kon. Ze ging de kamers af, even ergens zitten. Soms stil, soms pratend met vrienden. Voor ons is naar huis gaan vanzelfsprekend, maar dat is voor sommige mensen niet meer het geval. Daar kunnen wij dan bij helpen.”
Bij de viering van de 25.000ste wens was ook koning Willem-Alexander aanwezig, naast de vrijwilligers die de wensen uitvoeren en nabestaanden van mensen voor wie ooit een wens in vervulling is gegaan.
“De koning bedankte míj een paar keer dat hij erbij mocht zijn. Hij was heel goed geïnformeerd en nam echt de tijd om met mensen in gesprek te gaan. Ik was best zenuwachtig, want ja: de koning ontmoet je niet elke dag.”
Het aantal wensen groeit
De stichting werd, zoals gezegd, opgericht door zijn vader. De beginperiode herinnert Kees zich goed.
“Iedereen in het gezin hielp mee. Mijn vader was ambulancebestuurder, mijn stiefmoeder verpleegkundige. Ze gingen er samen op uit om wensen te vervullen. Langzaam maar zeker werd de operatie steeds groter. Door ons huis verspreid zaten vrijwilligers, maar op een gegeven moment groeiden we uit onze jas en zijn we naar een ander pand verhuisd.”
Kees werkte niet in de stichting, maar toen zijn vader vier en een half jaar geleden overleed veranderde dat.
“We kregen duizenden brieven met de vraag of we wel door zouden gaan. Ook de 250 vrijwilligers die er toen waren, wilden niet stoppen. Toen heb ik de plaats van mijn vader overgenomen. Maar ik had wel hele grote schoenen te vullen, ook letterlijk. Want mijn vader had maat 48!”
Alleen professionals als vrijwilliger
Natuurlijk heeft Kees een andere aanpak dan zijn vader, maar de stichting groeit evengoed gestaag door.
“Inmiddels hebben we 350 vrijwilligers en vervullen we elke dag een wens. Onze vrijwilligers zijn professionals; ze werken als chauffeur bij de politie, de brandweer of op de ambulance. En er gaat altijd een verpleegkundige mee, die gespecialiseerd is. Denk bijvoorbeeld aan een IC-verpleegkundige of iemand die altijd met kinderen werkt. Ze voeren heel vaak wensen uit, zodat ze precies weten hoe alles werkt en dat wekt vertrouwen bij de mensen voor wie ze de wens uitvoeren.
Ze worden meteen opgenomen in de kring van mensen rondom de patiënt en geven zich helemaal. Onze dagen kennen wel begintijden, maar aan eindtijden doen we niet. Na zo’n dag nemen de vrijwilligers wel afstand, want anders zouden ze het niet vol kunnen houden.”
Aangrijpend maar mooi
Het is mooi werk, maar sommige wensen komen harder binnen dan andere.
“Als het om een kindje van 5,5 maand gaat, is het toch anders dan wanneer de patiënt al flink op leeftijd is. Natuurlijk is het afscheid nemen van zo iemand ook erg, maar dan is er toch vaak meer sprake van acceptatie. Zo iemand heeft immers al een heel leven achter de rug.”
De wensplanners houden dan ook rekening met het koppelen van de wensen aan de vrijwilligers.
“Na een ingrijpende wens uitgevoerd te hebben, wordt voor de vrijwilligers daarna een minder zwaarbeladen wens geregeld. Zo houden we rekening met elkaar.”
Wat waarschijnlijk niemand weet, is dat de stichting 24/7 geopend is.
“We staan altijd aan. Een wens vervullen we binnen een paar dagen of zelfs binnen een paar uur. Het geeft gigantisch veel voldoening als onze wensplanners iets voor elkaar weten te krijgen wat in eerste instantie bijna ondoenlijk leek. Het is hard werken, maar we krijgen er allemaal ontzettend veel energie van. Iedereen heeft dezelfde instelling: we willen het voor elkaar krijgen.”
Altijd bellen en vooral op tijd
Ondanks dat ze al meer dan 25.000 wensen gerealiseerd hebben, zijn er toch nog veel mensen die de stichting niet kennen of niet precies weten wat er kan. Dat wordt Kees vaak duidelijk tijdens de presentaties die hij geeft.
“Goh, als ik dat had geweten”, zeggen ze dan.
Daarom grijpt hij deze gelegenheid aan om het nog eens uit te leggen.
“We zijn dus 24/7 geopend en je kunt via onze website (ambulancewens.nl) of telefonisch een wens bekendmaken. Er zijn geen kosten aan verbonden en we kunnen heel snel iets regelen, soms zelfs wel binnen een paar uur. Denk niet: oh, dat kan ik niet vragen, dat is te apart. Maar vooral: wacht niet te lang met aanvragen, want soms moeten we wensen afblazen omdat de patiënt al overleden is.”
Het is dus beter om de wens tijdig aan te vragen.
“Dan kan de patiënt er ook nog langer van nagenieten.”
Donaties zijn altijd welkom
De stichting draait volledig op donaties.
“We hebben elf ambulances. Alleen het tanken kost al ongeveer 110.000 euro per jaar. We hebben zo’n 2 miljoen per jaar nodig en zijn heel blij met onze sponsoren. Nu hebben we voor het eerst een cheque van de Postcode Loterij gekregen; daarmee ging een grote wens van mijn vader alsnog in vervulling.”
Voor meer informatie of het doen van een donatie kunt u terecht op ambulancewens.nl
Dit interview verscheen eerder in Vijftig+ Magazine.
Meer interviews van mij lezen? Dat kan hier.